انجام دادن بعضی کارها برای بچه‌ها واقعا سخت است. آنها حتی دوست ندارند کسی سرشان را شامپو بزند، برای‌شان کرم بمالد یا دماغ‌شان را پاک کند. برای اغلب مادرها و بچه‌ها چنین لحظاتی یا تبدیل به نبرد و تعقیب و گریزی هیجان‌انگیز می‌شود.

غذاهای مادرانه

عدس‌پلو یکی از بهترین غذاهایی است که می‌توانید برای کودک‌تان درست کنید. عدس سرشار از آهن و پروتئین است و برنج هم کالری خوبی دارد. می‌توانید توی آن کمی گوشت چرخ‌کرده هم بریزید تا پروتئین حیوانی هم داشته باشد. با این غذا ماست نخورید تا آهن عدس خوب جذب شود. به جایش کمی سالاد گوجه و خیار درست کنید و با آب‌لیمو همراهش بخورید تا ویتامین‌های بدن کودک هم کامل شود.

اگر می‌خواهید یک وعده آب‌دوغ‌خیار دور هم بخورید، آن را برای کودک‌تان مقوی کنید. برای همه یا فقط در ظرف غذای کودک‌تان خامه بزنید، کمی شیر قاطی‌اش کنید، کشمش و گردوی آسیاب شده فراوان بریزید و نان سفید در آن خرد کنید.

بازی پیشنهادی من، برچسب‌بازی است. برچسب یا عکس‌برگردان را می‌توانید آماده از مغازه‌های لوازم‌التحریری بخرید. بعضی از مارک‌های خاص وسایل نقاشی برای کودکان (مثل کرایولا) برچسب‌های رنگی با رنگ‌ها و شکل‌های ساده برای بچه‌ها دارند که از عکس‌برگردان‌هایی که تصویر شخصیت‌های کارتونی هستند، خیلی بهترند. اگر هم حوصله داشته باشید، می‌توانید خودتان از کاغذهای رنگی مثلث و دایره و مربع و مستطیل دربیاورید و با یک چسب ماتیکی آنها را هرجا بچسبانید. (مواظب باشید کودک‌تان چسب را به لب‌هایش نمالد!) برچسب‌های معمولی روی هر سطحی که چسبانده شوند، کنده می‌شوند، اما کاغذهای رنگی را روی یک مقوای بزرگ سفید بچسبانید تا بعد برای پاک کردن چسب از دیوار و فرش دچار مشکل نشوید. به کودک‌تان یاد بدهید شکل‌ها را با هم ترکیب کند و شکل‌های جدید تولید کند. جوجه و گربه و خانه و آدم بسازید و با مداد برای‌شان چشم بگذارید. کاری به تصویر عکس‌برگردان‌ها نداشته باشید و فقط به عنوان یک شکل از آن استفاده کنید. سعی نکنید به او یاد بدهید چی را کنار چی بگذارد تا چه شکلی درست شود. این طوری مانع خلاقیتش می‌شوید. به جایش برای هر دو تا شکلی که کنار هم گذاشت و هر تصوری که داشت، تشویقش کنید.

کارشناسان کودکان خیلی راحت توصیه می‌کنند که برای کودک 2 ساله‌تان هر شب مسواک بزنید یا پیش از بیرون رفتن از خانه حتما صورت و دست‌هایش را با ضدآفتاب بپوشانید، اما هر مادری وقتی این توصیه‌ها را می‌خواند، توی دلش می‌گوید «شما خودت یه بار برای یه بچه 2 ساله مسواک زدی؟!» انجام دادن بعضی کارها برای بچه‌ها واقعا سخت است. بچه‌ها مثل اسب آبی نیستند که حاضر باشند دهان‌شان را چند ساعت باز نگه دارند تا گنجشک‌های کوچک (یعنی مامان!) توی دهان‌شان را تمیز کند. آنها حتی دوست ندارند کسی سرشان را شامپو بزند، برای‌شان کرم بمالد یا دماغ‌شان را پاک کند. برای اغلب مادرها و بچه‌ها چنین لحظاتی یا تبدیل به نبرد و تعقیب و گریزی هیجان‌انگیز می‌شود یا کلا از خیر آن می‌گذرند و اعصاب خودشان و بچه‌شان را به دندان خراب و صورت آفتاب‌سوخته ترجیح می‌دهند. حالا ما یک پیشنهاد خوب برای شما داریم تا بتوانید این اوقات را به خیر و خوشی از سر بگذرانید. بچه‌ها دوست ندارند شما روی صورت و توی دهان‌شان کاری انجام دهید، اما عاشق این هستند که خودشان برای‌تان کرم بمالند یا دندان‌های‌تان را مسواک بزنند. بهتر است اول یک ذره کرم روی صورت‌تان بگذارید و بعد در حالی که از او خواسته‌اید کرم را روی صورت‌تان بمالد، با بیشترین سرعت ممکن کرم را روی صورت او پخش کنید. برای مسواک هم، مسواک خودتان را دست او بدهید و مسواک او را خودتان بگیرید و قرار بگذارید که با هم بگویید آااااااا و دهان هم را مسواک کنید. مواظب چشم و چال‌تان باشید که کودک‌تان مسواکش نکند!

این چند وقته چند بار پیش اومده وقتی همکارام به خصوص آقایون مانلی و می بینن می گن:  دخترت که خجالتیه.همین جمله چند کلمه ایی کوتاه، ذهنم و کلی مشغول کرد و با دیدن این مقاله ی سیب سبز ،حیفم اومد تو وبلاگم نزارمش.

۶ پيشنهاد براي اين‌كه فرزند شما پشت در قايم نشود

كودك خجالتي را چطور اجتماعي كنيم؟

فاكتورهايي را كه باعث مي‌شوند فرزندتان خجالتي باشد بشناسيد و راه‌هاي كمك به او براي غلبه بر اين عادت را ياد بگيريد./ خجالت در واقع نوعي ويژگي شخصيتي در كودكان است، نه يك عيب و نقص كه نيازي به دعوا و شرمندگي والدين داشته باشد.

 حس خجالت چيست؟

خجالت در واقع نوعي ويژگي شخصيتي در كودكان است، نه يك عيب و نقص كه نيازي به دعوا و شرمندگي والدين داشته باشد. اين ويژگي با تشويق و حمايت والدين قابل اصلاح است جالب است بدانيد دانشمندان مي‌گويند خجالتي بودن در بعضي فرهنگ‌ها مورد پسند و ستايش مردم است و از راه فرهنگ جامعه به كودكان به ارث مي‌رسد. از نظر علمي احساس خجالت، يك واكنش طبيعي نسبت به افراد يا محيط‌هاي جديد است كه در حقيقت تركيبي از حس ترس و كنجكاوي را در خود دارد. شيرخواران با ديدن غريبه‌ها روي‌شان را برمي‌گردانند. كودكان نوپا به زمين نگاه مي‌كنند و به پدر يا مادرشان مي‌چسبند و حتي ممكن است در اين شرايط به مكيدن انگشت شست بپردازند اما بيشتر بچه‌ها قبل از 3 سالگي به راحتي با همه ارتباط برقرار مي‌كنند و به‌نظر بسيار اجتماعي مي‌آيند اما بعد از اين سن، ترس بيشتر كودكان از غريبه‌ها شروع مي‌شود و آن‌ها حس خجالت و شرمندگي را ياد مي‌گيرند. در اين زمان است كه ناگهان كوچولوي اجتماعي و برون‌گراي شما تبديل به يك موجود خجالتي مي‌شود.

وقتي خجالتي بودن بچه‌ها شروع مي‌شود اصلا لازم نيست نگران باشيد؛ در شرايط طبيعي مانند ورود به يك مهدكودك يا محيط جديد، خجالت كشيدن بچه‌ها كاملا طبيعي است زيرا بچه‌ها در اين محيط‌ها با بزرگسالاني مواجه مي‌شوند كه تاكنون آن‌ها را نمي‌شناخته‌اند و علاوه بر آن، بايد يك سري از وظايف را نيز انجام دهند. اين موضع حتي براي ما بزرگ‌ترها هم صدق مي‌كند؛‌ وقتي وارد يك جمع غريبه مي‌شويم، ناخودآگاه يك قدم خود را عقب مي‌كشيم.

«ببخشيد، اين پسر من خيلي خجالتي است» يا «دخترم خجالت مي‌كشد، براي همين نمي‌آيد تا با دختر شما بازي كند.» اين‌ها همان جملاتي است كه مادر و پدر يك كودك خجالتي معمولا زمان روبه‌رو شدن با ديگران به زبان مي‌آورند غافل از اين‌كه اين كار اشتباه است! گفتن اين‌كه فرزندتان خجالت مي‌كشد يا خجالتي است، به او اين پيام را مي‌دهد كه چيزي غيرطبيعي در وجودش هست و شما از اين بابت شرمنده يا نگران هستيد. همين موضوع موجب مي‌شود تا كودك احساس گناه و تقصير كند. اين احساس گناه به جاي آن‌كه كودك را در رويارويي با حس خجالت، توانمند كند، بدتر او را گوشه‌گير و ساكت مي‌كند. اگر مي‌خواهيد فرزندتان هنگام روبه‌رو شدن با فاميل‌هاي نسبتا دور، كمتر ترسيده و خجالت بكشد، بهترين راه آن است كه به كودك توضيح دهيد بايد انتظار چه چيزي را داشته باشد مثلا بگوييد:«عمه شيرين دوست دارد تو را ببوسد، تو هم عمه را ببوس.» اگر به كودك بگوييد: «خجالت نكش!» او حتما بيشتر خجالت خواهد كشيد!

اولين قدم براي كمك به كوچولوي خجالتي‌تان اين است كه او را به زور مجبور به كاري نكنيد و براي آشنا شدن او با محيط و افراد زمان كافي را اختصاص دهيد. برخلاف ما بزرگسالان، آشنا شدن بچه‌ها با محيط جديد و كنار آمدن با وظايف جديد، ممكن است خيلي طول بكشد مثلا اگر كودك‌تان را در يك مهد كودك يا پيش‌دبستاني ثبت‌نام كرده‌ايد، كاملا طبيعي است كه يك ماه طول بكشد تا او با بچه‌هاي ديگر و مربي خودش آشنا شود.

فرزند شما حتي ممكن است فقط با نشستن روي يك صندلي در يك نقطه خاص كلاس آرامش يابد! اگر شما كودك را به زور مجبور كنيد تا خجالتش را كنار بگذارد، ممكن است نتيجه عكس بگيريد و او بيشتر به درون خودش پناه ببرد همچنين اگر او را مجبور كنيد تا فورا و همان روزهاي اول با بچه‌هاي ديگر گروه آشنا شود، اوضاع از اين هم بدتر خواهد شد و ممكن است كودك در كسب مهارت‌هاي اجتماعي دچار مشكل شود. مشكل خجالت كودكان تنها با يك روند آرام و طولاني حل مي‌شود و هيچ راه حل يك شبه‌اي براي آن وجود ندارد.

بچه‌هاي خجالتي، مطمئنا دوست ندارند مركز توجهات يك جمع باشند. بنابر اين شما نبايد كاري كنيد كه ناگهان همه متوجه كودك‌تان بشوند. اين‌كه از پسرتان بخواهيد جلوي يك جمع كه براي نخستين بار آن‌ها را مي‌بيند، سنتور بزند يا براي آن‌ها شعر بخواند، كار نادرستي است. كودكان فقط براي كساني اين كار را مي‌كنند كه به آن‌ها اعتماد داشته باشند. اين‌كه شما به‌طور غيرمنتظره و بدون اطلاع قبلي به فرزندتان، از او چنين كارهايي را بخواهيد، باعث سرخوردگي كودك مي‌شود به‌ويژه در دوران پيش‌دبستاني كه زمان ساخته شدن اعتماد به نفس كودك است. بد نيست بدانيد سخنراني و اجرا در جمع ترس شماره يك بزرگسالان است، چه برسد به بچه‌ها!

كودك خجالتي شما بايد اطمينان داشته باشد كه شما او را همان‌طور كه هست، دوست داريد. او راه و روش خودش را براي روبه‌رويي با موقعيت‌هاي جديد دارد و دوست دارد اول مشاهده كند و بعد وارد بازي شود. شما بايد به اين ويژگي‌ها احترام بگذاريد. همين كه فرزندتان را در آغوش بگيريد، نشان مي‌دهد او با همان ويژگي‌هايش شايسته دوست داشتن شما‌ست. محبت شما به فرزندتان به او اعتماد به نفس مي‌دهد.

مربي‌هاي كودك جمله مشهوري دارند كه مي‌گويد: «هر چه كودك كوچك‌تر، گروه دوستي هم كوچك‌تر!» اين يك قانون ساده است كه به شما هم در حل مشكل خجالت فرزندتان كمك مي‌كند. اگر مي‌خواهيد عادت‌هاي اجتماعي فرزندتان را تقويت كنيد، اين كار را بايد از اجتماعات كوچك شروع كنيد. براي شروع، معرفي يك دوست جديد هم‌سن و سال به‌عنوان همبازي به فرزندتان كفايت مي‌كند. بهتر است دوست كودك‌تان را به خانه‌تان دعوت كنيد به اين ترتيب تعداد چيزهاي جديدي كه فرزندتان يكباره با آن‌ها روبه‌رو مي‌شود، كم خواهد شد و او آسان‌تر با شرايط كنار خواهد آمد. بعد از چند هفته مي‌توانيد اجازه دهيد تا فرزندتان به خانه دوستش برود. وقتي كودك چند ماهي را با همبازي جديد گذراند و به او عادت كرد، مي‌توانيد عضو جديدي را وارد گروه كنيد و از والدين اين كودك هم بخواهيد تا اجازه دهند بچه‌ها به نوبت در منزل هر كدام از اعضاي گروه با هم بازي كنند به اين ترتيب گروه دوستان كم‌كم بزرگ‌تر مي‌شود و در عين حال شما قادر به كنترل اوضاع هستيد.

در پايان به ياد داشته باشيد كه خجالتي بودن هميشه هم ويژگي بد و نامطلوبي نيست؛ اين ويژگي به همراه خود صفات ديگري را هم مي‌آورد كه مثبت و مطلوب هستند مثلا احتياط بيشتر، مشاهده دقيق‌تر و گوش دادن بهتر به گفته‌هاي اطرافيان. حتي گفته مي‌شود كودكاني كه خجالتي هستند، در آينده گوش شنواي بهتر و دوستان وفادارتري خواهند شد.

من بهترين درس هاي زندگي را از مهد كودك آموختم.چگونه زيستن، چگونه بودن و چگونه انديشيدن. عقل و حكمت ودانايي،در نوك قلهِ ي تحصيلات دانشگاهي نبود،بلكه در جعبه ي شن بازي مهد كودك آرميده بود .

 در مهد كودك آموختم كه:

 در همه چيز با ديگران سيهم شوم.

 عادلانه بازي كنم.

 به ديگران ضربه نزنم.

 همه چيز را به صاحبانشان برگردانم.

 ريخت و پاش هايم را جمع و جور كنم.

 وسايلي كه مال من نيستند برندارم.

 از كسي كه به او صدمه زده ام عذر خواهي كنم.

 قبل از خوردن غذا، دست هايم رابشويم.

 بدانم غذاي گرم وشير چقدر مطبوع اند.

 باتعادل زندگي كنم.

 هر روز كمي يادبگيرم.

 هر روز كمي فكر كنم.

 هر روز كمي نقاشي كنم.

 هر روز كمي آواز بخوانم.

 هر روز كمي حركات موزون(براي تناسب اندام) انجام دهم

 هر روز كمي بازي كنم

 هر روز كمي كار مي كنم.

 وقتي از خانه بيرون ميروم، مراقب رفت وآمد ماشين ها باشم.

 دست دوستانم را محكم بگيرم.

 بذر كوچكي را كه در فنجان پلاستيكي كاشته ام آب بدهم.

 مردن موش سفيدم را ببينم وبدانم كه همه مي ميريم و مردن چيز درناكي نيست.

 اولين كلمه اي كه ياد گرفتم "ببين" بود!

 بهداشت را ياد گرفتم.

 احترام به محيط زيست را ياد گرفتم.

 از همه مهم تر :

 قانون عشق ورزي را ياد گرفتم.  

تقريبا همه بچه ها درجاتي از لجبازي را بروز ميدهند، رفتارهاي منفي معمولا قبل از 2 سالگي شروع ميشوند، در حدود 5/ 3 تا 4 سالگي به اوج خود ميرسند و در حدود 6 سالگي كاهش پيدا ميكنند. والدين و مربيان نبايد اعمال اراده شخصي كودكان را به عنوان لجبازي تلقي کنند، بلكه بايد آن را به عنوان يك تلاش طبيعي و سالم براي پرورش استقلال بدانند. به جاي سرکوب بايد به آنها كمك كنند تا ياد بگيرند به خودشان نظم بدهند، در پيدايش احساس كفايت و شايستگي در خودشان سهيم باشند و از تضادها و كشمكش هاي افراطي پرهيز کنند. خيلي از كودكان براي نشان دادن كنترل و اختيار خود با بازيگوشي والدين را به تمسخر ميگيرند و دست مي اندازند. شايد اين کار والدين را ناراحت کند، اما بدانيد که آنها واقعا چنين منظوري ندارند و بالاخره از خواسته هاي شما والدين پيروي خواهند كرد. پيشنهاداتي كه ميبينيد ميتواند به والدين كمك كند كه با بچه هاي لجباز چطور برخورد کنند.